ΕΙΠΕ Ο ΓΕΡΩΝ

Μη συνηθίζεις να κουβεντιάζεις για πράγματα που δεν είδες με τα ίδια σου τα μάτια σαν να τα έχεις δει. Μη βεβαιώνεις με πεποίθηση εκείνα που έχεις ακούσει. Συνήθιζε τη γλώσσα σου να λέει πάντα αλήθεια. Το ψέμα γεννιέται συχνά από την επιθυμία να αρέσουμε στους ανθρώπους κι απομακρύνει από την ψυχή τον φόβο Θεού.

ΑΒΒΑΣ ΗΣΑΪΑΣ ο αναχωρητής

Τρίτη 6 Φεβρουαρίου 2018

Εννιά χρόνια από την οσιακή κοίμηση του μοναχού Νικοδήμου Γρηγοριάτου. «Να χαίρεστε πάτερ Νικόδημε!» (1955 – 5 Φεβρουαρίου 2009)



Αποτέλεσμα εικόνας για μοναχος νικοδημος γρηγοριατης

*Αιωνία σου ή μνήμη, αξιομακάριστε και αείμνηστε π. Νικόδημε! Να προσεύχεσαι από εκεί που είσαι για όλους εμάς.
~ Περάσαν ήδη εννιά χρόνια απ’τη μέρα που ο π. Νικόδημος Γρηγοριάτης με το μαρτυρικό του τέλος επισφράγισε την οσιακή ζωή του και η ελπίδα του γέμισε μ’ αθανασία. Δαπάνησε ολόκληρη τη ζωή του στην αγία ταπείνωση που γεννούσε μέσα του δίψα ακόρεστη γι’ αγάπη.
Όταν ο θεράπων ιατρός έθεσε ενώπιον του το δίλημμα μεταμόσχευση καρδιάς ή θάνατος εκείνος επέλεξε αυτό που υπαγόρευε η μέχρι θανάτου αγαπώσα καρδιά του. 
«Θέλω να ζήσω. Βάλτε μου την τεχνητή καρδιά ή ό,τι άλλο τεχνικό μέσο διαθέτει η επιστήμη. Όμως ποτέ δεν πρόκειται να δεχθώ μια καρδιά που θα προέρχεται από έναν «εγκεφαλικά νεκρό», ο οποίος για μένα δεν είναι νεκρός αλλά ζων και βαρύτατα πάσχων ασθενής».

Όσοι ζήσαμε από κοντά τον π. Νικόδημο ξέραμε πως ήταν έτοιμος από καιρό για αυτή τη μαρτυρία Αγάπης που καρποφόρησε και το μαρτύριό του. Είναι πολλά τα θαυμαστά που συνδέονται με την οσιακή ζωή του.
Μέχρι να’ρθει η ώρα όλα αυτά να φανερωθούν προς δόξαν Θεού και ωφέλεια των συνανθρώπων μας, θα σταχυολογήσουμε απλώς τις πρώτες συγγραφικές αντιδράσεις μετά το μαρτυρικό του τέλος. Ευχή μας είναι ο Παντεπόπτης Θεός, σύντομα να φανερώσει την κεκρυμμένη από τον κόσμο σταυροαναστάσιμη μοναχική του ζωή.
Θα κλείσουμε αυτό το σύντομο σημείωμα αντιπροσφέροντάς του τον χαιρετισμό με τον οποίο εκείνος μας στήριζε και μας εμψύχωνε πάντα.
Να χαίρεστε πάτερ Νικόδημε! Να χαίρεστε πάτερ Νικόδημε και τώρα και πάντα!

________________________
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ
ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΟΣΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ
ΛΟΓΟΣ ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ
ΕΙΣ ΜΟΝΑΧΟΝ ΝΙΚΟΔΗΜΟΝ ΓΡΗΓΟΡΙΑΤΗΝ
(24-1 /6-2-2009)
Στό πάνσεπτο ατό Καθολικό τς ερς Μονς μας, τό τος 1975  π. Νικόδημοςλαβε τό  Μέγα καί γγελικό Σχμα καί δωσε τίς ποσχέσεις τοΜεγαλοσχήμου Μοναχο.
Σήμερα, κεκοιμημένος, στήν δια θέσι, μπορε νά κάνη τόν πολογισμό τς μοναχικς του ζως.
 διος, βαθύτατα ταπεινός, ποτέ δέν θά παναλάμβανε γιά τόν αυτό του τούς λόγους το ποστόλου Παύλου: «τόν γνα τόν καλόν γώνισμαι, τόν δρόμον τετέλεκα, τήν πίστιν τετήρηκα, λοιπόν πόκειταί μοι  τς δικαιοσύνης στέφανος, ν ποδώσει μοι Κύριος ν κείνη τ μέρα,  δίκαιος κριτής» (Β΄ Τιμ. δ΄ 7-8).
μες μως πού τόν ζήσαμε, μπορομε νά βεβαιώσουμε τι εναι ξιος νά επατά τά λόγια στόν Κύριό του.
 γώνας τελείωσε. Τό μαρτύριον τς συνειδήσεως, καί ατό τελείωσε. Νομίμως θλησε, καί τώρα στεφανοται.
Γι’ ατό σήμερα συγκιρνομε τήν λύπη μέ τήν χαρά. Λύπη γιά τόν σωματικό χωρισμό, καί χαρά γιά τήν νίκη το πολυάθλου δελφο.
τήρησε τίς εαγγελικές ρετές τς γάπης, τς ταπεινώσεως, τς πομονς, τς πίστεως, πως πίσης καί τίς μοναχικές ρετές καί ποσχέσεις τογγελικο Σχήματος τς πακος, τς κτημοσύνης, τς παρθενίας, τς κεκρυμμένης πό τόν κόσμο ζως.
πίστευε  μακαριστός δελφός καί λπιζε στόν λόγο το Μεγάλου ποστόλου: « ζωή μν κέκρυπται σύν τ Χριστ ν τ Θεταν  Χριστός φανερωθζωή μν τότε καί μες σύν ατ φανερωθήσεσθε ν δόξη» (Κολ. γ΄ 3-4).
Μακαριστέ δελφέ καί τέκνον ν Κυρίω, Νικόδημε, κατά τό διάστημα τς σταυροαναστασίμου μοναχικς σου ζως εχες πάντα τήν πτωχή μου πατρικήγάπη. Καί σύ σουν γιά μένα καί γιά λη τήν δελφότητα παράδειγμα ταπεινο Μοναχο πού φλέγεται πό γάπη γιά τόν Χριστό, τήν κκλησία καί τούς νθρώπους. Ζοσες τό μυστήριο τς γάπης το Θεο, καί μάλιστα στίς δύσκολες στιγμές τραγικν γεγονότων στήν ζωή τν συγγενν σου. Νοιώθοντας τήν γάπη το Θεονταπέδιδες τήν δική σου φοσίωσι, λατρεία καί γάπη στόν Κύριο.
Τώρα, λυθέντων τν δεσμν το σώματος, μπορε  μακαρία ψυχή σου νά χαίρεται πληρέστερα τήν γάπη το Θεο Πατρός, τήν Χάρι το Κυρίου μνησο Χριστο καί τήν κοινωνία το γίου Πνεύματος.
Εχου καί γιά μς, νά τελειώσουμε τόν γνα καί νά εαρεστήσουμε τόν Κύριο.
ντως, «μακαρία  δός,  πορεύ σήμερον, τι τοιμάσθη σοι τόποςναπαύσεως».
________________
Ες τήν κοίμησιν το σιωτάτου δελφο μν
καί πολυαγαπητο μας μακαριστο
μοναχού Νικοδήμου Γρηγοριάτου
(+23 ανουαρίου 2009)
Σέ γνώρισα, φιλάγιε, φιλόχριστε, δελφέ μου,
ταν κι γώ ς Δόκιμος, λθον, γαπητέ μου
ες Γρηγορίου τήν Μονήν, ν θωνος τ ρει
το πλοίου μου το τς ψυχς νά τοιμάσω πλώρη
νά ταξιδεύσω, ς σύ δη καλς νλθες,
ες ορανν κύμαντον λιμένα καί πλθες
τν γκοσμίων καί τερπνν, τινα θεοφρόνως
μίσησας πανόλβιε γάπησας προφρόνως
τόν ησον, τήν ρετήν, ταπείνωσιν μπόνως.
Πολύ μ’ ντυπωσίαζε τό γιον μετωπόν σου
τά καθαρά σου μματα,  ζλος ο θεϊκός σου,
 πειρος γάπη σου ες γιον Γέροντά σου
πακοή διάκριτος σ’ αυτόν μέ τήν καρδιά σου.
που κι ν διηκόνησας, πέδειξας γάπην,
πομονήν καί φρόνησιν, ξένος πό τά πάθη.
 Χάρις το Κυρίου μας, σκήνωσεν ντός σου
καί πό νεότητος σύ εχες ες τό πλευρόν σου
γηθόμενον τόν γγελον, φύλακα καί προστάτην
στις σέ περιφύλαξε πό ποικίλα πάθη.
Δι’ σθενείας φοδον, θελήματι τ θεί
σκληρς ν χρόνοις κανος πλήγης καί σίως
πέμεινας, θεόσοφε, καρτερικς καί φθης
μαρτύρων σοστάσιος καθ’  Θε τρώθης
τν ορανίων καλλονν λαβεν τάς ντιδόσεις,
καί ραστ σου ησο, ψυχήν νά παραδώσης.
πέδειξες, παμφίλτατε, ζλον Χριστο καί πόθον
καί διά δακρύων χετος νλθες ες τόν Λόφον
το Γολγοθ, διά ησον δεν σταυρωμένον
διά νά τόν κλαύσης στοργικς νά χαίρεσαι σμένως.
τίμησας, σύν Χάριτι, μοναστικόν σου βίον
τι Χριστόν γάπησας πέρ τόν κόσμον πλεον.
Καί πλήθη νέων μοναχν καί λαϊκν νθέως
κατηύφρανας τος λόγοις σου, τούς θρεψας εκαίρως
καί τούτους καθωδήγησας ες τάς δούς Κυρίου
καί δι’ γίων σου εχν το Πνεύματος γίου,
στήριξας τούς νδεες, τούς ρφανούς,τούς νέους
θερμς περαγάπησας, δίδαξας τους γέρους
λαβεν γίων ρετάς καί τέλους νωδύνου
ξιωθναι παντες κι παλλαγήν το θρήνου.
Δοχεον πλρες ρετν φθης Θε τρισμάκαρ
κι φώτισας τος λόγοις σου τόν κόσμον, θεομάκαρ.
Οδέποτε παρώξυνας, πλήγωσας τό Πνεμα
κράτησας ταπείνωσιν καί χθης ες τό τέρμα
λαμπροφανής, γνότατος πό Χριστο κλήθης
ες ορανν σκηνώματα περιφανς νήχθης.
Δι’ παντα τόν βίον σου μες σ’ εχαριστομεν
καθ’ τι μς πέδειξας δόν ν’ κολουθομεν,
τς μετανοίας, τς εχς, πομονς, γάπης,
δι’ ν προσήλθες τ Χριστ καί λως δοξάσθης.
μες περιλειπόμενοι σύν Γέροντι γί
λπίζομεν τας σας εχας νά τύχωμεν ν βίω
λέους το Παντάνακτος, θερμς ν’ γωνισθμεν
καί μετά σο διηνεκς ποτέ νά ερεθμεν.
Χαρε,ον, πάντων καύχημα καί ρετν ταμεον
τς εσεβείας ραστά, πομονς δοχεον
καί μοναζόντων τς Μονς σίου Γρηγορίου
ξαίσιον πόδειγμα καί ναρέτου βίου.
Μοναχού Δαμασκηνού

«΄Ένα λουλούδι στον Τάφο του αδελφού π. Νικοδήμου»
Στις 23-1-2009 (Π.Ημ.) εκοιμήθη ο πολυαγαπητός μας αδελφός π. Νικόδημος στο Ωνάσειο νοσοκομείο και στις 24-1-2009 έγινε η κηδεία του στην Ιερά Μονή της Μετανοίας του. Τα συναισθήματα μεικτά. Λύπη βαθειά για την κοίμηση και τον αποχωρισμό νέου αδελφού και χαρά διότι η ψυχή μας αισθάνεται ότι πήγε κοντά στον Χριστό μας.
Ποτέ δεν θα Ξεχάσουμε την μεγάλη του αγάπη για όλους μας, την ανεξικακία του, την εγκράτειά του, την μεγάλη υπομονή στις δύσκολες περιστάσεις της ζωής του και κυρίως το Οσιακό τέλος του με δοξολογία στον Θεό, χωρίς ίχνος δυσαρέσκειας ή ερωτιματικών, αλλά με μεγάλη Πίστι έλεγε πάντοτε να γίνεται το θέλημα του Θεού.
Από παιδί 18 ετών μόλις τελείωσε το λύκειο, μέχρι 54 ετών που εκοιμήθη, 35 ολόκληρα χρόνια τέλειος υποτακτικός σε όλα, καλιέργησε όλες ανεξαιρέτως τις αρετές στο μέγιστο βαθμό, γι’ αυτό και ηξιώθη μεγάλων ευλογιών και ανωτέρων πνευματικών καταστάσεων και εμπειριών.
Επειδή γνωρίζω ότι η ταπεινή ψυχή του δεν θέλει επαίνους, γι’αυτό τα περιγράφω γενικά και οι καλοπροαίρετοι άνθρωποι καταλαβαίνουν περισσότερα. Αλλοι πιο ειδήμονες στα πνευματικά θέματα ελπίζω να γράψουν λεπτομερώς για την οσιακή βιωτή του.
Ποτέ δεν διανοήθηκε να κάνει κάτι χωρίς ευλογία ή κάποια παραχώρηση στην τέλεια κι άνευ όρων υπακοή του στον Γέροντα.
Παρηγορούσε όλους η ευαίσθητη καρδιά του, από τον Γέροντα και τους πατέρες μέχρι τον κάθε επισκέπτη και πτωχό. Με πόθο μεγάλο διάβαζε και λάτρευε τον άγιο Συμεών το Νέο Θεολόγο και τον όσιο Ισαάκ.
Ο αδελφός του Παρασκευάς σκοτώθηκε νέος σε τροχαίο δυστύχημα, ο πατέρας του Χρήστος πέθανε από την λύπη του με καρκίνο στον πνεύμονα. Απέμεινε μόνη η μητέρα του Χρυσούλα με προβλήματα αναπνευστικά και με κλονισμένη υγεία.
Με ευλογία του σεβαστού Γέροντός μας ο π. Νικόδημος επί πολλά έτη με υπομονή και προθυμία διηκόνησε στον Πειραιά την απλουστάτη και εναρέτη κ. Χρυσούλα μέχρι το ευλογημένο τέλος της.
Η εύαισθητη καρδιά του που είχε από χρόνια προβλήματα σταμάτησε να κτυπά στις 23-1-2000(Π. Ημ.) στο Ωνάσειο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν συχνά κι όπου όλοι τον αγαπούσαν πολύ. Καλή αντάμωση π. Νικόδημε!

Ο υποτακτικός σου στην Τραπεζαρία της Ιεράς Μονής μας:
Μοναχός Ισαάκ Γρηγοριάτης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου