"Βάλε και εμένα στη βαλίτσα σου!" (αληθινή Ιστορία)

Εἶναι καταξιωμένος στὴν ἐπιστήμη του ὁ Ἀρίστος. Δὲν περιορίστηκε στὶς βασικὲς σπουδὲς τῆς Ἰατρικῆς, ἀλλὰ ταξίδεψε στὸ ἐξωτερικό, διακρίθηκε σὲ πρωτοποριακὰ προγράμματα καὶ ὅταν ἐπέστρεψε στὴν Ἑλλάδα, δίκαια ἔλαβε τὴ θέση τοῦ Καθηγητῆ στὸ Πανεπιστήμιο. Τὸ χάρισμά του νὰ ὁμιλεῖ, ἡ μεταδοτικότητά του ἀλλὰ καὶ ἡ ὑψηλὴ ἐπιστημονική του κατάρτιση τὸν κάνουν περιζήτητο. Τὸν καλοῦν ἀπ’ ὅλο τὸν κόσμο σὲ συνέδρια καὶ διαλέξεις, σεμινάρια καὶ ἐκπαιδευτικὰ προγράμματα. Γι’ αὐτὸ καὶ τὰ ταξίδια ἀποτελοῦν συχνὸ φαινόμενο στὴν καθημερινή του ζωή.

Σπουδαῖος Καθηγητὴς ὁ Ἀρίστος. Κι ὅμως, αὐτὸς ὁ Καθηγητὴς ποὺ παραδίδει μαθήματα σὲ ὅλο τὸν κόσμο, πῆρε τὸ καλύτερο μάθημα ἀπὸ ἕνα ἑπτάχρονο κοριτσάκι· τὴ Μαρία, τὴ μικρὴ κορούλα του ποὺ πηγαίνει μόλις στὴ Β΄ Δημοτικοῦ, εἶναι ὅμως ἡ μεγαλύτερη στὴν ἡλικία ἀπὸ τὰ ἄλλα δύο παιδιά του.

Ἡ ἀφορμὴ δόθηκε κάποια μέρα, λίγο πρὶν φύγει γιὰ ἕνα ἀπὸ τὰ ἐπαγγελματικά του ταξίδια στὴν Ἱσπανία, ὅπου θὰ ἔμενε πέντε ἡμέρες. Ὅλα ἦταν ἕτοιμα γιὰ τὸ ταξίδι, ἐκτὸς ἀπὸ ἕνα, τὸ πιὸ δύσκολο: τὸν ἀποχαιρετισμὸ τῶν παιδιῶν. Τόσο ὁ ἴ­­διος ὅσο καὶ ἡ σύζυγός του ἔχουν ἀγώνα κάθε φορά, προκειμένου νὰ βροῦν κάτι πρωτότυπο νὰ ποῦν στὰ παιδιὰ γιὰ νὰ τὰ γλυκάνουν καὶ νὰ μὴ στενοχωρηθοῦν.

Τελευταῖα ὁ Ἀρίστος εἶχε ἀρχίσει νὰ ἐφαρμόζει μιὰ πρωτότυπη ἰδέα ποὺ ἄρεσε πολὺ στὰ παιδιά. Τοὺς ἔλεγε:

–Αὔριο θὰ φύγω. Δῶστε μου κάτι δικό σας νὰ τὸ βάλω μέσα στὴ βαλίτσα μου. Θὰ τὸ πάρω μαζί μου καὶ θὰ σᾶς τὸ φέρω ὅταν ἐπιστρέψω. Ἔτσι, ὅπου κι ἂν εἶμαι, θὰ αἰσθάνομαι ὅτι σᾶς ἔχω κοντά μου.

Πράγματι, τὰ παιδιὰ ἔκαναν ὅ,τι τοὺς εἶπε ὁ πατέρας. Τὴν πρώτη φορὰ ἡ Μαρία ἔδωσε μιὰ δική της ζωγραφιά, ὁ Πέτρος τὸ αὐτοκίνητο μὲ τὴ σειρήνα κι ἡ Μαργαρίτα τὸ ἀγαπημένο της ἀρκουδάκι.

Τὸ ἴδιο ἔγινε καὶ σὲ ἑπόμενα ταξίδια. Κάθε φορά, τὰ παιδιὰ ἀναζητοῦσαν κάποιο ἀντικείμενο νὰ δώσουν στὸν πατέρα τους.

Τὸ ἴδιο λοιπὸν τοὺς ζήτησε ὁ Ἀρίστος καὶ τώρα ποὺ ἐπρόκειτο πάλι νὰ φύγει.

–Λοιπόν, τί θὰ μοῦ δώσετε νὰ βάλω στὴ βαλίτσα μου;

Ἔτρεξαν πρῶτα τὰ μικρὰ νὰ βροῦν ὅ,τι μποροῦσαν καλύτερο. Ἦλθε στὸ τέλος καὶ ἡ Μαρία. Αὐτὴ δὲν κρατοῦσε τίποτε.

–Ἐσύ; ρώτησε μὲ ἀπορία ὁ πατέρας. Δὲν θὰ μοῦ δώσεις κάτι νὰ πάρω μαζί μου, Μαρία;

–Μπαμπά… αὐτὴ τὴ φορὰ σκέφτηκα κάτι ἄλλο. Θὰ σοῦ τὸ πῶ: Σκέφτηκα νὰ βάλεις ἐμένα μέσα στὴ βαλίτσα σου!

–Ἐσὺ εἶσαι μεγάλη πιά, δὲν χωρᾶς μέ­σα! ἀπάντησε ὁ πατέρας, χαμογελών­τας λίγο ἀμήχανα. Ὡστόσο, εἶχε πάρει τὸ μάθημά του…

***

Ἡ Μαρία, μὲ τὸν τρόπο της, ἐξέφρασε αὐτὸ ποὺ θέλουν ὅλα τὰ παιδιά: νὰ εἶναι διαρκῶς κοντά τους ὁ πατέρας. Πράγματι, δὲν εἶναι σπάνιο τὸ πρόβλημα τῆς ἀπουσίας τοῦ πατέρα ἀπὸ τὸ σπίτι. Κυριότερη αἰτία εἶναι ἡ πολύωρη ἀπασχόληση στὴ δουλειά, ἡ ὁποία τὸν ἀναγκάζει νὰ λείπει ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ. Ὑπάρχουν πατεράδες ποὺ οἱ μόνες λέξεις ποὺ ἀνταλλάσσουν μὲ τὰ παιδιά τους εἶναι τὸ «καλημέρα» καὶ τὸ «καληνύχτα». Πῶς λοι­πὸν θὰ οἰκοδομηθεῖ σωστὴ σχέση μεταξύ τους; Κι ὅταν τὸ παιδὶ γίνει ἔφηβος, πῶς θὰ μπορεῖ νὰ ἐμπιστευθεῖ ἕναν πατέρα ποὺ σχεδὸν δὲν τὸν γνωρίζει;…

Τὰ παιδιὰ θέλουν τὸν πατέρα κοντά τους ὄχι μόνο γιὰ νὰ παίζει μαζί τους, ἀλλὰ κυρίως γιὰ νὰ δίνει λύσεις σὲ δύσκολες καταστάσεις, νὰ τοὺς μεταδίδει τὴν πείρα του, νὰ τοὺς ἀνοίγει νέους δρόμους καὶ ὁρίζοντες. Κοντά του αἰσθάνονται ἀσφάλεια, σταθερότητα, ἀλάθητη καθοδήγηση. Εἰδικοὶ μελετη­τὲς τῆς ψυχολογίας καὶ τῆς κοινωνιολογίας ὁμολογοῦν ὅτι τὰ παιδιὰ ἔχουν ἀνάγκη τὸν πατέρα τους, ὅσο καὶ τὴ μητέρα. Ἡ μητέρα ὡς γυναίκα, μὲ τὴν τρυφερότητά της ἱκανοποιεῖ κυρίως τὶς συναισθηματικές τους ἀνάγκες, ἐνῶ ὁ πα­τέρας μὲ τὴ στιβαρότητά του, τὰ βοηθάει νὰ ὡριμάζουν καὶ νὰ ἀναλαμβάνουν εὐθύνες.

Ὁ ρόλος τοῦ πατέρα εἶναι ἀναντικατάστατος. Δὲν ἀρκεῖ νὰ ὑπάρχει ἁπλῶς κάποιος γιὰ νὰ φυλάγει τὰ παιδιά, ἡ μητέρα ἢ κάποιο ἄλλο πρόσωπο. Τὰ παιδιὰ πάν­τα θὰ ἀναζητοῦν τὸν πατέρα τους.

Εἶναι γι᾿ αὐτὸ τὸν λόγο ἀπαραίτητο ὁ πατέρας νὰ βρίσκεται κοντὰ στὰ παιδιὰ καὶ νὰ ἐξασφαλίζει ποιοτικὸ χρόνο γι’ αὐτά. Ἀκόμη κι ἂν οἱ συνθῆκες ἐργασίας τὸν κρατοῦν μακριὰ ἀπὸ τὸ σπίτι, ἂς φροντίζει νὰ τοὺς τηλεφωνεῖ τακτικὰ καὶ νὰ ρωτᾶ μὲ ἐνδιαφέρον γιὰ τὰ ζητήματα ποὺ τὰ ἀπασχολοῦν. Τὸ εἰλικρινὲς ἐνδιαφέρον του θὰ φανεῖ ἐπίσης ἄν, τὶς ἔστω λίγες ὧρες ποὺ εἶναι στὸ σπίτι, δὲν τὶς σπαταλᾶ στὴν τηλεόραση, στὸ διαδίκτυο ἢ σὲ ἄλλες προσ­ωπικὲς ἐνασχολήσεις, ἀλλὰ τὶς ἀξιοποιεῖ γιὰ νὰ παίξει μὲ τὰ παιδιὰ, νὰ τοὺς διαβάσει κάτι ὡραῖο ἢ γιὰ νὰ προσευχηθοῦν ὅλοι μαζί. Θὰ μποροῦσε ἀκόμη νὰ ἐξασφαλίσει λίγο χρόνο γιὰ νὰ εἶναι παρὼν σὲ ἐκδηλώσεις ποὺ γιὰ τὰ παιδιὰ εἶναι σημαντικές, ὅπως π.χ. μιὰ γιορτὴ στὸ Σχολεῖο, ἢ ἕνας ἀθλητικὸς ἀγώνας ὅπου συμμετέχουν τὰ ἴδια.

Σὲ κάθε περίπτωση τὰ παιδιὰ εἶναι σὲ θέση νὰ ἀντιληφθοῦν ποιοὶ νοιάζονται στ᾿ ἀλήθεια γι’ αὐτά. Κι ὅσο μεγαλώνουν, ὁπωσδήποτε μποροῦν νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι ὁ πατέρας λείπει δικαιολογημένα ὅταν ἐργάζεται. Παράλληλα ὅμως ἀντιλαμβάνονται τί εἶναι αὐτὸ ποὺ ὁ πατέρας βάζει σὲ πρώτη προτεραιότητα: τὴ δουλειὰ ἢ τὰ παιδιά;… Γι’ αὐτὸ ὀφείλει πρῶτα ὁ ἴδιος ὁ πατέρας νὰ ἐξετάσει τὸν ἑαυτό του πόσο ἀπαραίτητη εἶναι κάθε φορὰ ἡ ἀπουσία του καὶ ποιὲς εἶναι οἱ προτεραιότητές του.

Ἂς μάθουμε λοιπὸν νὰ ἀφιερώνουμε χρόνο γιὰ τὰ παιδιά. Ὄχι ὡς τυπικὴ ἐκτέλεση ἑνὸς καθήκοντος ἀγωγῆς ἀλλὰ ὡς γνήσια ἔκφραση καρδιᾶς ποὺ νοιάζεται καὶ ἀγαπᾶ. Τὰ παιδιὰ δὲν περιμένουν «νὰ τὰ βάλουμε στὴ βαλίτσα μας», ἀλλὰ στὴν καρδιά μας! 

Ας κάνουμε μια καινούργια αρχή! (Αληθινή Ιστορία)

Τί χαρά, τί εὐτυχία πλημμύριζε τὶς καρδιές τους τὴν ὥρα τοῦ ἱεροῦ Μυστηρίου! Γύρω τους συγγενεῖς καὶ φίλοι πολλοὶ τοὺς παραστέκονταν στὴν εὐλογημένη ἀρχὴ τῆς οἰκογενειακῆς τους ζωῆς. Δυὸ νέοι ἄνθρωποι, ὁ Τάσος καὶ ἡ Μαρία, ξεκινοῦσαν τὸν δρόμο τῆς οἰκογενειακῆς τους ζωῆς μὲ τὶς Εὐχὲς καὶ τὴ Χάρη τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὶς προσευχὲς τῶν ἀνθρώπων ποὺ τοὺς ἀγαποῦσαν εἰλικρι­νὰ καὶ ποθοῦσαν τὴν εὐτυχία τους.
    Ἦταν ὑπάλληλοι σὲ διαφορετικὲς Δημό­σιες Ὑπηρεσίες καὶ δὲν εἶχαν πρόβλημα οἰκονομικό, οὔτε πρόβλημα ὑγείας. Τὸ σπίτι ὅπου ἔμεναν ἦταν τῆς Μαρίας, κληρονομιὰ ἀπὸ τὸν πατέρα της. 
    Ὅλα κυλοῦσαν ἤρεμα. Ὅταν ἐπέστρεφαν στὸ σπίτι ἀπὸ τὶς δουλειές τους καὶ ἀλληλοασπαζόντουσαν, ξεχνοῦσαν τὸν κόπο τῆς μέρας. Ἦταν ἡ ὡραιότερη στιγμὴ τῆς μέρας τους αὐτή. 
    Δὲν ἄργησαν ν’ ἀκουστοῦν καὶ τὰ πρῶ­τα κλαψουρίσματα τοῦ πρώτου παιδιοῦ τους, ποὺ μαζὶ μὲ τὰ δικά τους γέλια ἔμοια­ζαν σὰν μιὰ ὡραία συμφωνικὴ ὀρχήστρα στὸ σπίτι τους.
    Ὁ εὐτυχισμένος μπαμπὰς ἔπαιρνε στὴν ἀγκαλιά του τὸν πρωτογιό του, τὸν σήκωνε ψηλὰ καὶ τὸν καμάρωνε καὶ ἀσπαζόταν τὴ γυναίκα του ποὺ τοῦ χάρισε διάδοχο. Δὲν ἤξερε τί νὰ πρωτοκάνει γιὰ νὰ τὴν ξεκουράσει καὶ νὰ τὴν εὐχαριστήσει.
    Βάφτισαν σύντομα τὸ παιδί τους καὶ τὸ ὀνόμασαν Νικόλαο, γιὰ νὰ θυμοῦνται τὸν μακαρίτη τὸν πατέρα τοῦ Τάσου.
    Ἡ εὐτυχία εἶχε θρονιαστεῖ στὸ σπιτικό τους. Τὸ ζοῦσαν καθημερινά. Τὸ ἔνιωθαν ὅταν διασταυρώνονταν τὰ βλέμματά τους.
    Ξαφνικὰ ὅμως σὰ νὰ ράγισε τὸ γυαλί. Ὁ μισάνθρωπος καὶ μισόκαλος Σατανᾶς φθόνησε τὴν εὐτυχία τους καὶ ἔριξε ἕναν τρίτο ἄνθρωπο ἀνάμεσά τους. Μιὰ γυναίκα ἀπὸ τὴν Ὑπηρεσία, ὅπου ἐργαζόταν ὁ Τάσος, παρόλο ποὺ γνώριζε ὅτι ἦταν παν­τρεμένος καὶ μὲ παιδί, τὸν παρέσυρε στὸ κακό, κι ἔγινε ἄλλος ἄνθρωπος.
    Γύριζε στὸ σπίτι μὲ σκοτεινὸ πρόσωπο, ἀγνώριστος. Ὅλα τοῦ ἔφταιγαν. Τὰ φαγητά, οἱ φωνὲς τοῦ παιδιοῦ, ἡ παρουσία τῆς γυναίκας του…
    Ἡ Μαρία δὲν μποροῦσε νὰ ἐξηγήσει τὴν ἀλλαγή.
    –Τάσο μου, σοῦ ἔφταιξα τίποτε καὶ δὲν τὸ ἔχω καταλάβει; τόλμησε νὰ τὸν ρωτήσει κάποια μέρα. Συγγνώμη, ἄντρα μου. Δὲν ἤθελα νὰ σὲ στενοχωρήσω.
    –Ἄσε με ἥσυχο μὲ τὶς συγγνῶμες σου! Δὲν ἔχω ὄρεξη γιὰ κουβέντες, εἶπε ἐκεῖνος κοφτὰ καὶ πῆγε καὶ ξάπλωσε.
    –Δὲν θὰ φᾶμε;
    –Ὄχι! Φάε μόνη σου!
    Αὐτὸ ἐπαναλήφθηκε καὶ δυό-τρεῖς ἄλλες φορές, καὶ ἀναγκάστηκε ἡ Μαρία μὲ δάκρυα στὰ μάτια νὰ τοῦ πεῖ κάποτε:
    –Τί σοῦ συμβαίνει, Τάσο μου; Γιατί αὐτὴ ἡ ἀνεξήγητη γιὰ μένα συμπεριφορά σου; Φταίω ἐγώ;
    –Δὲν φταῖς, ἀλλὰ σὲ βαρέθηκα. Θὰ φύγω! Θὰ ἀνοίξω ἄλλη οἰκογένεια. Αὐτὸ εἶ­ναι ὅλο! καὶ ἄσε με ἥσυχο. Ἀπόψε στὶς 8 ἔκλεισα ραντεβοῦ στὸ γνωστό μας δικηγόρο, γιὰ νὰ κανονίσουμε τὰ χαρτιά.
    Ἡ Μαρία νιώθει τὸ πάτωμα νὰ φεύγει ἀπὸ τὰ πόδια της. Καὶ μὲ δάκρυα τοῦ λέει:
    –Γιατί, ἄντρα μου; Γιατί νὰ διαλύσουμε τὸ σπιτικό μας; Δὲν σκέφτεσαι τὸ παιδάκι μας ποὺ τόσο τὸ ἀγαπᾶς;
    –Ἄσε με ἥσυχο, σοῦ εἶπα, ἀπάντησε ἀ­πό­τομα ἐκεῖνος καὶ βγῆκε ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ δὲν ξαναγύρισε πλέον.
    Μὲ τὰ δάκρυα νὰ τρέχουν ποτάμι ἀπὸ τὰ μάτια της ἔγειρε λίγο στὴ μεγάλη πολυθρόνα τοῦ σαλονιοῦ, γιατὶ ἔνιωθε ζαλισμένη. Ὅταν συνῆλθε, ἔκανε τὴν προσευχή της, πῆρε στὴν ἀγκαλιά της τὸ μωρό της καὶ πῆγε νὰ συναντήσει τὴ θεία της τὴ Γεωργία, ποὺ ἔμενε λίγα τετράγωνα πιὸ πέρα. Ἡ θεία της αὐτὴ ἦταν πιστὴ χριστιανὴ καὶ μαζὶ μὲ ἄλλες φίλες της ἀνῆκαν σ’ ἕναν Ὀρθόδοξο Σύλλογο καὶ ἐπισκέπτονταν ἀρρώστους στὰ Νοσοκομεῖα, βοηθοῦσαν φτωχοὺς καὶ συμφιλίωναν ἀνδρόγυνα. Πῆγε λοιπὸν καὶ τῆς ἐμπιστεύθηκε τὸν πόνο τῆς καρδιᾶς της καὶ ὅτι κινδύνευε νὰ διαλυθεῖ ἡ οἰκογένειά της.
    Ἡ θεία της τὴν ἄκουσε μὲ προσοχὴ καὶ συμ­πάθεια, τὴν παρηγόρησε καὶ τὴν ὁδήγησε σ’ ἕνα γνωστό της Ἐξομολόγο. Ὁ Πνευματικός, ἀφοῦ ἄκουσε τὸ θέμα της καὶ τὰ ἁμαρτήματά της, τῆς ἔδωσε σοφὲς συμβουλές, τῆς διάβασε Εὐχὴ καὶ ἀνακουφίστηκε ἡ ψυχή της. Ἐπέστρεψαν ἔπειτα στὸ σπίτι τῆς θείας Γεωργίας καὶ διάβασαν τὴν Παράκληση στὴ Μεγαλόχαρη, κι ἔνιωσε οὐράνια γαλήνη μέσα της.
    Στὶς ὀκτὼ τὸ βράδυ μὲ τὸ μωρό της στὴν ἀγκαλιὰ μπῆκε στὸ γραφεῖο τοῦ γνωστοῦ τους δικηγόρου. Ἐκεῖ ἦταν καὶ ὁ Τάσος. Ὁ δικηγόρος ἄκουσε πρῶτα τὸν ἄντρα ποὺ ζήτησε μὲ ἐπιμονὴ τὸ διαζύγιο, ρώτησε ἔπειτα καὶ τὴ σύζυγο ἂν συμφωνεῖ, γιὰ νὰ κάνει ἐνέργειες γιὰ νὰ βγεῖ συναινετικὸ διαζύγιο. Ἐκείνη ὅμως ἀπάντησε ἤρεμα καὶ σταθερά:
    –Δὲν συμφωνῶ! Δὲν θέλω νὰ διαλυθεῖ ἡ οἰκογένειά μου! 
    Ὁ δικηγόρος προσπάθησε νὰ τοὺς συμφιλιώσει, ἀλλὰ μπρὸς στὴν ἐπιμονὴ τοῦ Τάσου κατέληξαν νὰ ἀναβάλουν τὴν ὑπόθεση καὶ τὴ συνάντησή τους γιὰ ἕνα ἑξάμηνο.
    Ὅλο αὐτὸ τὸ διάστημα ἡ θεία Γεωργία μὲ τὶς φίλες της προσευχόντουσαν θερμὰ γιὰ νὰ μὴ διαλυθεῖ ἡ συγγενική της οἰκογένεια.
    Ἡ Μαρία πήγαινε συχνὰ στὸν καλὸ Πνευ­ματικὸ κι ἔμαθε νὰ κάνει ὑπομονὴ καὶ νὰ ἐμπιστεύεται τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ…
    Ἦταν παραμονὴ Πρωτοχρονιᾶς, ὅταν χτύ­πησε τὸ τηλέφωνό της, καὶ σηκώνον­τας τὸ ἀκουστικό, ἄκουσε μὲ ἔκπληξη τὴ φωνὴ τοῦ Τάσου ἀρκετὰ πεσμένη!
    –Μαρία, θέλεις νά ᾽ρθω αὔριο στὸ σπίτι; Θὰ μὲ δεχτεῖς, Μαρία; Εἶμαι ὁ Τάσος!
    –Καὶ τὸ συζητᾶς, Τάσο μου!
    Τὴν ἄλλη μέρα μὲ σκυμμένο τὸ κεφάλι, μὴν ἀντέχοντας ν’ ἀντικρίσει τὸ βλέμμα της, πέρασε τὸ κατώφλι τοῦ σπιτιοῦ του ὁ Τάσος. Μόνο ποὺ δὲν λιποθύμησε ἡ Μαρία βλέποντάς τον ἀδύνατο, χλωμὸ καὶ ἀξύριστο.
    –Συγγνώμη, Μαρία! Ἔφταιξα! Δὲν πρόσ­­εξα κι ἔμπλεξα ἄσχημα. Συγχώρησέ με γιὰ χάρη τοῦ παιδιοῦ μας! Ἂς κάνουμε μιὰ καινούργια ἀρχὴ στὴν οἰκογενειακή μας ζωή, τώρα στὴν ἀρχὴ τοῦ καινούργιου χρόνου! Κι ἂν δὲν μὲ θέλεις πλέον κοντά σου, πράγμα ποὺ δὲν τὸ ἀξίζω, τουλάχιστον νὰ δῶ καὶ νὰ φιλήσω τὸ παιδί μας καὶ νὰ φύγω!
    –Τί εἶναι αὐτὰ ποὺ λές, Τάσο μου! Ἐδῶ εἶναι τὸ σπίτι σου, τὸ δικό σου καὶ τὸ δικό μου, τὸ δικό μας! Θὰ πᾶμε μαζὶ νὰ γνωρίσεις καὶ ἕναν καλὸ Ἐξομολόγο ποὺ μὲ στήριζε στὴ δοκιμασία μου ὅλο αὐτὸ τὸ διάστημα. Θὰ ἐξομολογηθεῖς καὶ θὰ συμμορφωθοῦμε μὲ τὶς ὁδηγίες του. Θὰ κάνουμε ὅ,τι μᾶς πεῖ. Μόνο ἔτσι θὰ κάνουμε ἀληθινά, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, μιὰ νέα ἀρχὴ στὴν οἰκογενειακή μας ζωή. Ἔλα τώρα, ἠρέμησε! Ὅλα διορθώνονται, ὅταν ὑπάρχει ἀληθινὴ μετάνοια.
    Καὶ τὸν ἀγκάλιασε δακρυσμένη.

                                                                                                                                          πηγή: Ο Σωτήρ