Πρόγραμμα Πανηγύρεως Ιεράς Μονής Γενεσίου Υπεραγίας Θεοτόκου (Ντάρδιζα)

Πρόγραμμα εορτής

Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου 2020

7.00 μ.μ. Μέγας Αρχιερατικός Εσπερινός μετ' αρτοκλασίας και θείου κηρύγματος

Τέλεση Θείας Λειτουργίας (21-08-2020)

Την Παρασκευή (21/08/2020) το πρωί, ώρα 07.00, θα τελεσθεί Θεία Λειτουργία  στην Ιερά Μονή Γενεσίου Θεοτόκου (Ντάρδιζας) επί τη μνήμη του Αγίου Ιούδα του θαδδαίου, προστάτη του συλλόγου " Φίλοι της Παναγίας Ντάρδιζας".

Εκ της Ιεράς Μονής.

"Μια κηδεία που έγινε γιορτή….."

Αύριο 15 Αυγούστου είμαστε καλεσμένοι όλοι σε μια κηδεία. Η Παναγία μητέρα αφήνει το πνεύμα της στα χέρια του Υιού και Θεού της. Απόστολοι εκ περάτων, μαθητές, φίλοι και πιστοί έχουν μαζευτεί γύρω από το πανάχραντο σκήνωμα της. 

Μια κηδεία γίνεται γιορτή. Παράδοξο και θαυμαστό το φαινόμενο. Κι όμως πραγματικό. Όχι μονάχα τότε μα αιώνες τώρα η ημέρα αυτή αποτελεί αιτία χαράς και ευφροσύνης. Σε κηδεία πάμε κι όμως γελάμε. Σε κηδεία πάμε κι όμως τα πρόσωπα και οι ψυχές μας γεμίζουν φως. 

Το έχουμε συνειδητοποιήσει; Έχουμε αντιληφθεί ότι θα πάμε στους ναούς να εορτάσουμε έναν θάνατο; Κι εδώ ξεκινάει το μέγα ερώτημα. Πως είναι δυνατόν να είμαστε καλεσμένοι σε μια κηδεία και πάντες να είναι χαρούμενοι; Από που πηγάζει αυτή η παράδοξη χαρά, η υπέρλογη και όχι παράλογη, να πηγαίνεις σε μια κηδεία κι αντί δακρύων και οδυρμών, να γελάς, να χαίρεσαι, να συγκινείσαι και να ξεσπάς σε ευχαριστίες; 

Κι όμως δεν μπορείς σε αυτή την κηδεία να πενθήσεις ή να κλάψεις, δεν σου πάει δεν σου βγαίνει, δεν αισθάνεσαι λύπη και θλίψη. Γιατί; Μα γιατί ο θάνατος καταργείται. Δεν υπάρχει ο θάνατος ως μηδέν, ως χωρισμός, μοναξιά και φόβος. Αλλά ως ένωση, φως και Συνάντηση. 

Τι ήταν η ζωή της Παναγίας; Μια διαρκής συνάντηση με τον Θεό. Μια υποταγή στο δικό Του θέλημα. Εκείνη είχε σβήσει, είχε χαθεί, ζούσε μόνο για Εκείνον. Δεν είχε τίποτε δικό της, γι’ αυτό τα είχε όλα. Δεν είχε θέλημα γι’ αυτό ήταν απολύτως ελεύθερη. Ζούσε σε διαρκή και αδιάλειπτο κοινωνία μαζί Του, γι’ αυτό ο θάνατος δε μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Όταν ο άνθρωπος έχει φτάσει στην κατά χάριν Θέωσιν, είναι θεούμενος, τότε ο θάνατος παύει να έχει τα στοιχεία του φόβου και της απειλής. Μεταμορφώνεται σε κοινωνία, σχέση, συνάντηση μετα του Ανεσπέρου και γλυκυτάτου Φωτός. 

Η Παναγία δεν φοβάται τον θάνατο διότι όλη η ζωή της είναι μια σχέση και κοινωνία με τον Θεό. Πως να φοβηθείς τον θάνατο όταν έχεις ζήσει ως αθάνατος; Εδώ είναι και το μυστικό. Στο ποσοστό που στην ζωή μας ζούμε σε κοινωνία με τον Θεό ο θάνατος χάνει το φρικώδες πρόσωπο του. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι ποθούμε τον θάνατο ή τον θεωρούμε φυσική πραγματικότητα του ανθρώπου. Παρα ταύτα όμως όταν η ζωή μας έχει φως, χαρά, πνεύμα Άγιον, αυτό θα αποτυπωθεί και την ημέρα που ο Θεός θα διαλέξει να φύγουμε για τα αιώνια, εκεί που η Παναγία μας περιμένει για πάντα.

http://plibyos.blogspot.com

Βλέπω αυτό που είσαι κι' όχι αυτό που κάνεις...

Να σε κρίνω από το λάθος σου; Όχι, γιατί έχεις κάνει και τόσα σωστά. 

Να σε κρίνω από το πάθος σου; Όχι γιατί έχεις και αρετές. 

Να σε κρίνω από τις αδυναμίες σου; Όχι γιατί έχεις και πολλά χαρίσματα. 

Να σε κρίνω από μια λάθος στιγμή; όχι γιατί τότε θα αδικήσω μια ολάκερη ζωή; 

Προτιμώ να βλέπω αυτό που μπορείς να γίνεις κι όχι εκείνο που είσαι. 

Κανένα λάθος και πάθος δεν είναι πάνω και πέρα από την αγάπη του Θεού. Τι είναι πιο μεγάλη η αμαρτία ή η αγάπη του Θεού; Το πάθος ή η Χάρις; Το λάθος ή το έλεος Του; 

Καμία αμαρτία δεν μπορεί να καταστρέψει αυτό που δημιούργησε ο Θεός. Η φύση μας είναι γεμάτη Θεό, όσα λάθη, πάθη και αμαρτίες κι αν κάνουμε αυτό δεν αλλάζει. Ο πιο μεγάλος αμαρτωλός κρύβει ολάκερο τον Θεό μέσα του. Ας το αντέξουν οι ηθικιστές. 

Τι μας χρειάζεται τότε η άσκηση; Μας χρειάζεται για να φανεί αυτό που πάντα υπήρχε στο βάθος της ύπαρξης μας. Η αλήθεια της φύση μας. Ότι είμαστε εικόνες Θεού. Ένα ξεσκόνισμα είναι η άσκηση να φύγει η σκόνη και η ακαθαρσία, να λάμψει ο χρυσός που κουβαλάμε στα στήθη μας.

http://plibyos.blogspot.com

Ευαγγελική Περικοπή Κυριακής της Πεντηκοστής

ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ Ζ´ 37 - 52 ΚΑΙ Η´ 12

ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ Ζ´ 37 - 52

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα Κυριακῆς τῆς Πεντηκοστῆς

Πράξ. β’ 1-11

π. Λάμπρος Φωτόπουλος: Η μάχη των μαχών

Η Επιδημία του κορονοϊού έφερε στην επιφάνεια έναν πόλεμο που βρισκόταν σε λανθάνουσα κατάσταση και τώρα ορμητικά από όλες τα πλευρές επισπεύδεται. Είναι ο πόλεμος μεταξύ Κοσμικού Κράτους και Ορθοδοξίας.

Γιατί γονατίζουμε τρεις φορές στον Εσπερινό της Πεντηκοστής (Αγίου Πνεύματος);

 

«Θεέ μου…Είμαι πεσμένος… Σήκωσέ με. Ανάστησέ με. Σώσε με!…»

Κυριακή της Πεντηκοστής

«Τη αυτή ημέρα, Κυριακή ογδόη από του Πάσχα, την αγίαν Πεντηκοστήν εορτάζομεν. Πνοή βιαία γλωσσοπυρσεύτως νέμει, Χριστός το θείον Πνεύμα τοις Αποστόλοις. Εκκέχυται μεγάλω ενί ήματι Πνεύμ' αλιεύσι. Ταις των αγίων Αποστόλων πρεσβείαις, Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον ημάς. Αμήν»

Η ΛΥΠΗ ΕΞΑΝΤΛΕΙ ΤΙΣ ΨΥΧΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΙΚΕΣ ΜΑΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης

-Γέροντα, συχνά μου πονάει το στομάχι και δυσκολεύομαι να ανταποκριθώ στα πνευματικά μου καθήκοντα.

-Εσύ κάθεσαι και συζητάς με τους λογισμούς σου, τα βλέπεις όλα μαύρα και βασανίζεσαι χωρίς λόγο έτσι τσακίζεσαι ψυχικά και σωματικά.

Γιατί σκοτώνουμε αυτό που κάποτε "αγαπήσαμε"....

Πόσο αλήθεια απέχει το φιλί από το καρφί; Για όσους προδόθηκαν έστω μια φορά στον έρωτα, την αγάπη, την φιλία, ξέρουν καλά ότι η απόσταση από το «σ αγαπώ» μέχρι «σε μισώ» είναι ελάχιστα βήματα αχαριστίας.

Ας προσπαθήσουμε γι αυτό που μπορούμε και αντέχουμε.....

Για να είμαστε ειλικρινείς σε κανέναν δεν αρέσει αυτό που βιώνουμε. Κανείς δεν θέλει να κάθεται όλη μέρα στο σπίτι. Αυτό ξέρετε δεν το αντέχει ούτε ησυχαστής των Καρουλίων του Αγ. Όρους. Κι αυτός έχει ένα κήπο, πάει μια βόλτα, κάνει ένα εργόχειρο. Με κάτι αλλάζει τις παραστάσεις του. 

Διάλογος ιερέα με δημοσιογράφο, σχετικά με το ρίσκο να κολλήσει κάποιος τον κορωναϊό μέσα στην Εκκλησία

(Δημοσιογράφος) – Πάτερ, δε νομίζετε ότι ρισκάρετε τη ζωή πολλών ατόμων, από τη στιγμή που κι ο ίδιος το παραδέχεστε ότι ο Θεός μπορεί να επιτρέψει μετάδοση του ιού από άνθρωπο σε άνθρωπο και εντός της Εκκλησίας; Πως θα αισθάνεστε αν συμβεί και πώς θα το αντιμετωπίσετε;

Πόσο Χριστό κουβαλάμε μέσα μας;

Πάντως καλό θα ήταν αυτές τις μέρες που οι ναοί θα μείνουν κλειστοί, αντί να μαλώνουμε, να γκρινιάζουμε και να βριζόμαστε μεταξύ μας, να φανερώσουμε το πόσο Χριστό κουβαλάμε μέσα μας. 

Το πόσο οι Θείες Λειτουργίες στις οποίες τόσα χρόνια συμμετείχαμε έχουν μεταμορφώσει, το νου, τις σκέψεις, την ψυχή και ολάκερη την ζωή μας. 

Εάν θες να φύγει το σκοτάδι γίνε φως...

Αυτές τις ημέρες έχουμε όσο ποτέ άλλοτε την ανάγκη της προσευχής.

Να ενωθούμε με τον Χριστό, να γευθούμε την χαρά και την χάρη της Παρουσίας Του.

Να γλυκαθεί η πίκρα των φόβων μας.

Να ηρεμήσει ο ταραγμένος νους μας από τις τόσες αρνητικές γεμάτες πανικό πληροφορίες.