Γιατί γονατίζουμε τρεις φορές στον Εσπερινό της Πεντηκοστής (Αγίου Πνεύματος);

 

«Θεέ μου…Είμαι πεσμένος… Σήκωσέ με. Ανάστησέ με. Σώσε με!…»

Κυριακή της Πεντηκοστής

«Τη αυτή ημέρα, Κυριακή ογδόη από του Πάσχα, την αγίαν Πεντηκοστήν εορτάζομεν. Πνοή βιαία γλωσσοπυρσεύτως νέμει, Χριστός το θείον Πνεύμα τοις Αποστόλοις. Εκκέχυται μεγάλω ενί ήματι Πνεύμ' αλιεύσι. Ταις των αγίων Αποστόλων πρεσβείαις, Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον ημάς. Αμήν»

Η ΛΥΠΗ ΕΞΑΝΤΛΕΙ ΤΙΣ ΨΥΧΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΙΚΕΣ ΜΑΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης

-Γέροντα, συχνά μου πονάει το στομάχι και δυσκολεύομαι να ανταποκριθώ στα πνευματικά μου καθήκοντα.

-Εσύ κάθεσαι και συζητάς με τους λογισμούς σου, τα βλέπεις όλα μαύρα και βασανίζεσαι χωρίς λόγο έτσι τσακίζεσαι ψυχικά και σωματικά.

Γιατί σκοτώνουμε αυτό που κάποτε "αγαπήσαμε"....

Πόσο αλήθεια απέχει το φιλί από το καρφί; Για όσους προδόθηκαν έστω μια φορά στον έρωτα, την αγάπη, την φιλία, ξέρουν καλά ότι η απόσταση από το «σ αγαπώ» μέχρι «σε μισώ» είναι ελάχιστα βήματα αχαριστίας.

Ας προσπαθήσουμε γι αυτό που μπορούμε και αντέχουμε.....

Για να είμαστε ειλικρινείς σε κανέναν δεν αρέσει αυτό που βιώνουμε. Κανείς δεν θέλει να κάθεται όλη μέρα στο σπίτι. Αυτό ξέρετε δεν το αντέχει ούτε ησυχαστής των Καρουλίων του Αγ. Όρους. Κι αυτός έχει ένα κήπο, πάει μια βόλτα, κάνει ένα εργόχειρο. Με κάτι αλλάζει τις παραστάσεις του. 

Διάλογος ιερέα με δημοσιογράφο, σχετικά με το ρίσκο να κολλήσει κάποιος τον κορωναϊό μέσα στην Εκκλησία

(Δημοσιογράφος) – Πάτερ, δε νομίζετε ότι ρισκάρετε τη ζωή πολλών ατόμων, από τη στιγμή που κι ο ίδιος το παραδέχεστε ότι ο Θεός μπορεί να επιτρέψει μετάδοση του ιού από άνθρωπο σε άνθρωπο και εντός της Εκκλησίας; Πως θα αισθάνεστε αν συμβεί και πώς θα το αντιμετωπίσετε;

Πόσο Χριστό κουβαλάμε μέσα μας;

Πάντως καλό θα ήταν αυτές τις μέρες που οι ναοί θα μείνουν κλειστοί, αντί να μαλώνουμε, να γκρινιάζουμε και να βριζόμαστε μεταξύ μας, να φανερώσουμε το πόσο Χριστό κουβαλάμε μέσα μας. 

Το πόσο οι Θείες Λειτουργίες στις οποίες τόσα χρόνια συμμετείχαμε έχουν μεταμορφώσει, το νου, τις σκέψεις, την ψυχή και ολάκερη την ζωή μας. 

Εάν θες να φύγει το σκοτάδι γίνε φως...

Αυτές τις ημέρες έχουμε όσο ποτέ άλλοτε την ανάγκη της προσευχής.

Να ενωθούμε με τον Χριστό, να γευθούμε την χαρά και την χάρη της Παρουσίας Του.

Να γλυκαθεί η πίκρα των φόβων μας.

Να ηρεμήσει ο ταραγμένος νους μας από τις τόσες αρνητικές γεμάτες πανικό πληροφορίες. 

"Είναι ευθύνη να είσαι Χριστιανός..."

Για τους πιστούς χριστιανούς δεν υπάρχει κανένα δίλλημα ή ερώτημα ότι αυτό που κοινωνάμε στην Θεία ευχαριστία, δεν είναι απλά ένα κρασί ή ένα ψωμί αλλά ο ίδιος ο Χριστός. Ο Θεός επέλεξε αυτόν τον τρόπο για να κοινωνάμε μαζί Του ολοκληρωτικά. Μας παρέδωσε αυτή την πράξη κατά το μυστικό δείπνο και ζήτησε από εμάς να την επαναλαμβάνουμε έως το τέλος της ιστορίας.

Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης: Τον θυμό τον γεννά η έπαρση!

Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης, συγγραφέας της Κλίμακος.

27. Παρετήρησα ένα άθλιο θέαμα ανάμεσα σε οργίλους ανθρώπους, που συνέβαινε εξ αιτίας του εγωισμού τους χωρίς να το αντιλαμβάνονται.

Τι είναι η Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων που τελείται κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Σαρακοστής;

Η Εκκλησία μας καθόρισε όλες τις Τετάρτες και Παρασκευές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής να τελείται μία άλλη Λειτουργία, η Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων.Κατά τη Λειτουργία αυτή δεν τελείται Θυσία, δε γίνεται δηλαδή μεταβολή του άρτου και του οίνου σε Σώμα και Αίμα Χριστού.

Ἐν μέσω κρίσης... Ποῦ εἶναι ἡ Ἑλλάδα μας;

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο “Ἐν μέσω κρίσης” τῆς Μαρίας Μουρζά τῶν Ἐκδόσεων “Ἄθως”.

ΚΟΙΜΉΘΗΚΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΤΩΝ ΕΡΓΩΝ.Ο ΑΓΙΟΣ ΤΩ Ν ΦΥΛΑΚΙΣΜΈΝΩΝ

Εκοιμήθη σήμερα το πρωί ο “άγιος των φυλακών”, ο αρχιμανδρίτης Γερβάσιος Ραπτόπουλος, φωτισμένη μορφή της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Α’ στάση των Χαιρετισμών της Παναγίας.

παπα Γιώργης Δορμπαράκης
«…καί σύν τῇ ἀσωμάτῳ φωνῇ, σωματούμενόν Σε θεωρῶν, Κύριε, ἐξίστατο καί ἵστατο, κραυγάζων πρός αὐτήν… Χαῖρε…»

Η θλίψη της σαρακοστής

π.Παντελεήμων Kρούσκος

Η θλίψη της σαρακοστής είναι θλίψη ευγενική, αρχοντική, πριγκηπική. Είναι η θλίψη του εξόριστου βασιλιά πού έχασε την εξουσία και το στέμμα του και την νοσταλγεί, χωρίς να ξεπέσει από τον χαρακτήρα και την ευγένεια του.